Genealogie

Genealogie is een vreemde hobby. Eigenlijk is het geen hobby. Het begint als interesse of nieuwsgierigheid naar voorouders. Opa was altijd opa en je stond er niet bij stil dat opa ook een naam had. Ja, een achternaam was handig om aan te geven welke van je twee grootvaders je wil benoemen. Maar als je dat eenmaal weet, probeer je er achter te komen hoe zijn ouders heetten. Voor je het weet ben je aan het spitten in familiearchieven en databases van de burgerlijke stand. Langzamerhand wordt je erin gezogen. Je bezoekt archieven. Je mailt naar familieleden waar je een leven lang niet naar hebt omgekeken. Je denkt: Ik heb een hobby, niet dan? Maar het is geen hobby. Het laat je niet los. Je ligt ’s nachts naar het donkere plafond te staren en overdenkt hoe je die of die ontbrekende schakel zou kunnen vinden. Dan weet je het zeker, het is een obsessie.

Bovenstaande geldt voor mij, Thérèse heeft er geen last van.

Nu heb ik mij vastgebeten in het verhaal van een gezin dat in de meidagen van 1940 zelfmoord pleegde, omdat ze de boot naar Engeland niet hadden gehaald. Een aangrijpend verhaal van een geslaagde Amsterdamse ondernemer. Hij heette Max de Vries van Buuren en was de zoon van Mr. Carel Mozes de Vries van Buuren, jurist en medefirmant van de textielgroothandel De Vries Van Buuren & Co. Max had vele contacten in Duitsland en wist heel goed wat daar ten aanzien van de Joden gebeurde. Ook de Joodse immigranten die sinds 1933 zich in Amsterdam hadden gevestigd vertelden van de verschrikkelijke dingen die zich daar afspeelden. Men waande zich veilig in het neutrale Nederland. De inval van de Duitsers in mei 1940 zorgde voor grootschalige paniek. Men probeerde naar Engeland te ontkomen. Ik lees van 10.000 mensen die in IJmuiden een plaatsje op een van de trawlers probeerden te bemachtigen. Er werden gigantisch bedragen geboden voor een plaats, maar de chaos was zo groot dat het ook de zeer welgestelde Max en zijn gezin niet lukte. De paniek dreef hen om de dood te verkiezen boven de verschrikkingen die zij meenden te verwachten.

Het raakt mij meer dan ik dacht. Ik heb er jaren geleden Dr. Lou de Jong op de televisie al over horen vertellen.

Maar nu is het plotseling familie. Nou familie?

Mozes de Vries van Buuren door Thérèse Schwartze

Een van mijn voorvaders Benedictus de Vries 1779 had een tien jaar oudere broer Mozes de Vries. De zoon van deze Mozes, ene Carel de Vries, stichtte  samen met zijn zwager Jesaia van Buuren de groothandel in manufacturen op onder de naam: De Vries Van Buuren en Compagnie. Maar nog voordat de notaris de akte had opgemaakt was Jesaia overleden zodat diens weduwe, Vogeltje Haring, de medefirmant werd. Daarom voegde hij de naam van zijn vrouw Jansje van Buuren aan zijn eigen naam toe en ging verder door het leven als Carel Mozes de Vries van Buuren. De zaak aan de Jodenbreestraat groeide en groeide en werd vooral door zijn zoon Mozes een begrip in de Amsterdam wereld  van de handel in textiel. Deze zoon Mozes de Vries van Buuren werd in 1903 geschilderd door Thérèse Schwartze. Zo is de zaak weer rond.

NB.) De foto van het schilderij van Thérèse Schwartze uit 1903 met het portret van Mozes de Vries van Buuren is van het Joods Historisch Museum (JHM).

Advertenties

Over hanskwaster

I'm born in 1944 in Haarlem The Netherlands. My profession is visual artist and art teacher. I am married and have two sons.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Genealogie

  1. Pingback: De Friesche Vleeschhouwerij | noggenblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s