Een bijzondere verjaardag

eefje

Hoera vandaag is een van mijn zussen jarig.
Ik heb er zeven, dus dat is op zich niet zo bijzonder. Nee maar dit zusje werd nu 80, voorwaar een bijzondere leeftijd. Maar we zijn geen van allen meer zo piep. Toch moest het maar eens flink gevierd worden.
Weken geleden werd haar dochter gepeild over een toepasselijk cadeau. Het zou een Ipad worden en dus werd er een mail rondgestuurd met de vraag wie van de familieleden wilde bijdragen. Daar werd enthousiast op gereageerd zodat er ruimte was voor nog iets extra (een sleeve of zoiets geloof ik).
Vanaf drie uur werden wij verwacht in de Brasserie Gezellig in Leende. Wij wilden liever niet als eerste aankomen daarom vertrokken wij om half twee naar “het zuiden”. Het beloofde een warme dag te worden dus had ik gezorgd voor een grote fles water met ijsblokjes er in. Toen we op de dijk naar Leliestad merkte dat de airco eigenlijk niets meer deed en een raar zuchtend geluid produceerde, prees ik mijzelf voor het idee van het gekoelde water. Ik reis niet vaak op dit tijdstip buiten het weekeind. Dus was ik verbaasd dat er zo veel verkeer op de weg was. Maar het reed vlot door en pas bij Maartensdijk moesten we even stapvoets rijden. Al spoedig zette de rij zich weer in beweging en was er niet veel meer te merken van de grote drukte op de weg. Zelfs de afslag naar de A2 werd vlot genomen en de blik richtte zich op ’s Hertogenbosch. Helaas al na enkele kilometers dwongen de matrixborden ons de gang te matigen en spoedig daarna stonden we stil. De blower in de auto gierde op volle kracht, maar kon niet verhinderen dat de temperatuur langzaam naar kritieke hoogte steeg. Soms konden we weer een stukje opschuiven maar dan viel het weer bijna stil. Dat bijna was funest, want ik merkte dat mijn koppelingspedaal angstvallig piepte als ik hem intrapte. “Die moet binnenkort een druppeltje olie hebben”, dacht ik.
Maar nee hoor. Het bleek ernstiger dan ik dacht. We naderden de afslag naar Waardenberg. (Nou dan ben je flink opgeschoten hoor ik u denken.) We hadden weer een paar minuten stil gestaan en toen ik de koppeling intrapte bleek dat ik wel kon ontkoppelen maar niet meer koppelen. Dat is echt nodig als je wilt optrekken. Dat ging dus niet meer. Links, rechts en achter mij werd verbaasd opgekeken dat ik een gat liet vallen naar mijn voorgangers, maar de auto wilde helemaal niet meer vooruit. Daar stond ik midden op de snelweg, terwijl de file al weer flink in beweging kwam. Ik ging maar wat duwen tegen de auto, wat overigens weinig effect had. “Sturen!!!”, riep in naar Thérèse. Maar die had haar oortjes uitgedaan vanwege het geraas van de geopende raampjes. Gelukkig stopten een paar bikers die het verkeer stillegden en mij naar de vluchtstrook duwden.
Gelukkig had Thérèse haar GSM-telefoontje meegenomen zodat we de ANWB/Wegenwacht konden bellen. Na drie pogingen lukte het mij om verbinding te krijgen en het 20-stappen keuzemenu door te lopen, de mevrouw van de alarmcentrale te vertellen waar wij tot stilstand waren gekomen en begon het wachten op de Wegenwacht. Wat rijden er veel gele busjes met daklichten rond, viel me nu pas op. De fles water, in inmiddels toch al lauw geworden, kwam goed van pas want door de zenuwen waren we extra verhit geraakt. Na een eeuwigheid (nou ja na 20 minuten) kwam de reddende engel. Eerst sleepte hij ons van de snelweg af, naar de McDonalds van Waardenburg. Daar begon hij te sleutelen. Het bleek dat de remvloeistof (?) bij de grote beurten niet vervangen was, waardoor het vervuild was geraakt en de drukcylinder (?) was gaan lekken en/of verstopt geraakt. Na enig knutselen met slangeskes en pompjes en spul ergens ingieten. Verklaarde hij dat de auto gereed was om terug te rijden naar Enkhuizen. “Maar wij moeten naar Leende, om mijn lieve zus te feliciteren”, riep ik wanhopig. “Ik zou dat niet doen”, was het goed bedoelde, maar strenge advies.
We besloten om Eefje te bellen dat we helaas verstek moesten laten gaan. Thérèse heeft een klein boekje waar allerlei belangrijke adressen in staan, maar daarin staan geen mobile telefoonnummers. Zij is toen naar McDonalds gelopen en heeft daar aan iemand het telefoonnummer van Brasserie Gezellig kunnen ontfutselen. Daarmee belden wij de uitspanning, waar men bereid was mij te verbinden met de jarige. De verbinding was heel slecht. Toch heb ik aan Eefje kunnen duidelijk maken dat we Leende niet zouden bereiken. Wij hoopten dat ze het begrepen heeft want halverwege het gesprek bleek de batterij van het telefoontje plotseling leeg.
De terugreis verliep redelijk vlot, ondanks de ferme regenbuien en donderslagen. Om zeven uur waren wij weer thuis. We hebben een flesje gekoelde rosé open getrokken en hebben op de jarige geklonken.
Soms lopen de zaken anders dan je vooraf denkt.

Advertenties

Over hanskwaster

I'm born in 1944 in Haarlem The Netherlands. My profession is visual artist and art teacher. I am married and have two sons.
Dit bericht werd geplaatst in diversen, Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een bijzondere verjaardag

  1. hanskwaster zegt:

    Ik schrijf vandaag maar het was eigenlijk gisteren, de 22ste dus.

  2. Thérèse zegt:

    Wat kan je soms zo opeens pech krijgen. Zo jammer. Het was zo fijn geweest om de familie weer eens te zien en vooral om Eefje te feliciteren. Lieve Eefje, alsnog dan zo maar, de beste wensen van ons tweetjes. Hans en Thérèse.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s