Suffridus Eerdmans

Mijn familie weet het wel en anders Thérèse wel. De afgelopen vijf jaar heb ik een boek geschreven over een van mijn voorouders: Suffridus Eerdmans.
Het is een bijzonder verhaal geworden.
Suffridus Dirks Eerdmans is geboren in 1779 in Bolsward als zoon van een aannemer/loodgieter en tijdens de Bataafse Opstand burgemeester aldaar. Zijn grootvader Kramer was dokter in Franeker en Suffridus wilde in diens voetsporen treden. Door de inval van de Fransen en de stichting van de Bataafse Republiek heeft hij zijn studie medicijnen niet kunnen afmaken. Hij sloot zich aan bij het leger van de Republiek. Met dat leger nam hij deel aan de gevechten tegen de Engelsen en de Russen die in 1799 Noord-Holland waren binnengevallen. Later maakte hij in het leger zijn studie af en werd chirurgijn. In die hoedanigheid nam hij deel aan de veldtocht tegen de Oostenrijkers diep in Duitsland.
In 1802 werd hij uitgezonden naar de Antillen. Voor zijn vertrek trouwde hij in Hoorn met Geertruida van Citters. Zij woonden en werkten op St Eustatius tot de inname door de Engelsen waarna zij als krijgsgevangen werden meegevoerd naar Engeland. In 1812 worden zij vrijgelaten en keerden terug naar Nederland, dat inmiddels door Napoleon bij het Franse Keizerrijk was ingelijfd. Op dat moment stond Napoleon al met zijn troepen voor de Berezina en Suffridus werd in allerijl naar Rusland gedirigeerd. Ondanks de ellende en verschrikkingen van die oorlog vinden wij hem terug in Dresden waar Napoleon slag leverde met de Pruissen en de Oostenrijkers. De overwinning was van korte duur want in 1813 werd bij Leizig de grote veldslag geleverd die bekendstaat als “De Volkerenslag” en waarbij Napoleon de benen nam om later verbannen te worden naar Elba. Suffridus werd krijgsgevangen gemaakt. Maar toch weer vrijgelaten zodat hij zich kon aansluiten bij het leger van koning Willem I, die inmiddels door het Congres van Wenen op de troon was geholpen van het Koninkrijk der Verenigde Nederlanden (ongeveer Benelux).
Na gelegerd te zijn geweest in Breda, waar hij zich weer verenigde met zijn vrouw Geertruida, werd hij in 1815 naar België gezonden om weerstand te bieden aan de dreiging van een Franse inval nu Napoleon uit ballingschap was teruggekeerd. Hij maakte van nabij de veldslagen bij Quatrebras en bij Waterloo mee waarna hij in Antwerpen werd gestationeerd.
Later werd hij naar Vlissingen gestuurd om te helpen bij de opbouw van de verdedigingswerken na alle vernielingen die door de Engelsen in de Napoleontische oorlogen waren aangericht.
Daar maakte hij kennis met Johanna Catharina Muller. Zij was moeder van twee kinderen die waren geboren uit een relatie met de Vlaming Jean Bernard Osten. Osten was een belangrijk officier geweest in het leger van Napoleon, maar door alle oorlogshandelingen had hij geen toestemming gekregen voor een huwelijk. Na de nederlaag van Napoleon in 1813 had hij zich aangesloten bij het Nederlandse leger en daarmee had hij zich dapper gedragen in de slag bij Waterloo (zilveren kruis). Om zijn status te verzilveren meldde hij zich aan voor het leger dat in Oost-Indië de Nederlandse bezittingen moest beschermen. Helaas liet hij Johanna en zijn beide kinderen achter in Vlissingen.
Suffridus en Geertruida ontfermden zich over de jonge moeder en haar kroost. Dat leidde er onder andere er ook toe dat Johanna zwanger werd gemaakt door Suffridus. Zij gingen naar Rotterdam waar Johanna beviel van een meisje, die door Suffridus werd erkend als zijn dochter Cato (Geertruida Catharina). Later werd Suffridus overgeplaatst naar het militair hospitaal van Bergen op Zoom, waar hij zich vestigde met zijn vrouw Geertruida.
Suffridus heeft tot zijn dood in 1838 in Bergen op Zoom gewoond en gewerkt in het militaire hospitaal van die stad. Daar had hij vooral te maken met de slachtoffers van de Belgische opstand (1830) en de val van de Citadel van Antwerpen (december 1832).
Maar ook Johanna en haar twee kinderen Osten en Catootje Eerdmans vestigden zich in 1820 in Bergen op Zoom, Haven (Zuidzijde nr 38). Daar werd zij in 1821 opnieuw zwanger en weer erkende Suffridus het kind als het zijne. Dat was Suffridus Henricus Eerdmans (de stamvader van de Indische tak van de familie Eerdmans en dus van mijn oma De Vries). Johanna is nog één keer bevallen van een kind (1826). Het is een dochtertje en werd aangegeven als Wilhelmina en hoewel ik nergens heb kunnen vinden dat Suffridus dit kind heeft erkend wordt zij later, 1854 in Nijmegen, vermeld als Wilhelmina Magdalena Eerdmans (Magdalena was ook de naam van de moeder van Suffridus). Johanna was al in 1836 uit Bergen op Zoom vertrokken met medeneming van al haar kinderen.
Twee jaar daarna is Suffridus overleden in Bergen Op Zoom. Zijn weduwe Geertruida blijft in die stad wonen en als zij in 1853 overlijdt laat zij haar geld en goederen na aan Suffridus junior die op dat moment in Indië verblijft en twee legaten, een aan “Cato” en een aan “Mina”.
Voorwaar een bijzondere geschiedenis.

afbeelding uit het militair stamboek, bewaard in het rijksarchief in Den Haag.mei-2013-015

Advertenties

Over hanskwaster

I'm born in 1944 in Haarlem The Netherlands. My profession is visual artist and art teacher. I am married and have two sons.
Dit bericht werd geplaatst in diversen, Geen categorie, genealogie, Suffridus Eerdmans. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s